FacebookTwitter

Best moeilijk: hulp aanvaarden

 

 

 

Door Ingrid van Dijk 

Dinsdagavond, onderweg naar een bestuursvergadering. De deur van het appartement van mijn onderbuurvrouw staat open. ‘Vreemd’, denk ik maar loop door. Halverwege de trap besluit ik toch even polshoogte te gaan nemen. ‘Joehoe buurvrouw’, roep ik, ‘je deur is open, gaat alles goed?’. Ik loop naar binnen en daar zit ze. Tussen de dozen en openstaande kastlaatjes. Op de bank, onder een dekentje. Bleek, vermoeid, koud en rillerig. Een potje thee naast haar. Ik schrik van de aanblik.

Ze zit middenin een verhuizing, deze inmiddels 73-jarige, zeer zelfstandige vrouw. Haar gezondheid dwingt haar om te verhuizen naar een ander appartement waar ze meer zorg kan krijgen. Maar haar zelfstandigheid is hardnekkig. Alles wil ze zelf doen. Dozen inpakken, opruimen, sorteren, coördineren, zelfs oud papier weggooien. Want ‘dat heeft ze haar hele leven al gedaan’. Het hulpaanbod van haar buren wees ze herhaaldelijk en zeer beslist af. Er kwam hooguit een dochter het huis in.En daar zit ze dan nu, met al haar zelfstandigheid, en dat bedoel ik niet cynisch.  Ze is totaal óp. Ze ziet er lief en broos uit. Weg masker. Ik krijg de neiging uit medelijden te huilen en slik een brok in mijn keel weg. Zo kwetsbaar ken ik haar niet. Waarom toch dit ‘eigengereide’ gedrag, vraag ik me af. Tegelijkertijd denk ik ook: waarom ben ik niet gewoon gaan helpen, ondanks het tegensputteren. Wat als ze dat zetje juist nodig had? De grote vraag is dan ook: wanneer geven en wanneer nemen? Zeker met het oog op de toekomst waar zowel zorg verlenen aan als ontvangen van je omgeving zo belangrijk wordt. 3-12-2013

 

Tweets @watnou60

RT @liefdevoorzorg: Hugo Borst heeft gelijk: veranderingen in de zorg moeten sneller! Zijn jullie het daarmee eens? 😊https://t.co/XkIOc7exK9
dec 03replyretweet
Kijk op https://t.co/DOdCjEGBI5 en maak kans op het boek Inktspot https://t.co/S0I3dq8e2V
dec 03replyretweet