FacebookTwitter

 

Waarom toch die scheiding tussen oud en jong? 

Door Margreet Hagdorn

Onlangs werd me gevraagd een column te schrijven voor UITdeZaanstreek. Ik schreef over het kleinschalige kunstcentrum in het zeventiende eeuwse Weefhuis in Zaandijk waar ik bestuurslid van ben. Mijn thema was de spannende combinatie van historie met eigentijdse kunst.

Een stukje uit die column:

'Ik ben dol op het contrast tussen oud en nieuw. Want als 'toen' wordt verbonden met 'nu', krijg je levendigheid en houdt het oude zijn recht van bestaan. Shakespeare wordt nog steeds gewaardeerd, juist omdat de stukken het anders worden gespeeld dan 400 jaar geleden, ook al is de tekst hetzelfde. Een mooie vintage jas uit de jaren zestig is spannend als je 'm combineert met een paar eigentijdse schoenen. Een antiek bankje wordt verrassend als je het bekleed met een stof in een moderne felle kleur, een oud schilderij staat prachtig in een strak interieur. En ook op grotere schaal geldt dit: onlangs zag ik een documentaire over het nieuwe Museum voor Islamitische Kunst in Qatar. Het is een adembenemend prachtig, modern gebouw, ontworpen door de wereldberoemde architect I.M. Pei. De tentoongestelde, eeuwenoude Islamitische kunst gaat leven, juist door het contrast met de moderne omgeving.'

Soms zet je eigen schrijfsel je aan het doordenken en dat gebeurde hiermee ook. Want waarom combineren we wel historische gebouwen en eigentijdse kunst met elkaar en lukt het zo slecht om ouderen (historie) en jongeren (eigentijds) met elkaar te combineren? Terwijl ook die combi zo spannend kan zijn. Waarom is die rare scheiding tussen jong en oud toch zo hardnekkig? Waarom gaan we niet veel vaker met elkaar aan het werk, iets nieuws bedenken, plannen ontwikkelen, leuke dingen maken?Natuurlijk zijn er wel samenwerkingen tussen jongeren en ouderen maar dan heeft de senior vaak de rol van coach en dat is nu net wat ik niet bedoel. Ik bedoel een gelijkwaardige samenwerking, samen ideeën ontwikkelen op elk mogelijk gebied. Waarbij de jongere niet neerkijkt op een 'oude lul' en de oudere niet denkt dat hij/zij het eigenlijk beter weet. Waarbij nieuwsgierigheid naar elkaar en de nieuwe mogelijkheden de drijfveer is en niet dat wat je denkt te weten. Architect I.M. Pei geeft het voorbeeld: de man maakt samen met een jong team de meest moderne, revolutionaire gebouwen maar is zelf inmiddels 98. Ikzelf heb eens samen met mijn toen 87-jarige moeder een project gedaan waarbij zij door mij ontworpen sieraden fotografeerde. Het resultaat was adembenemend en haar foto's oogstten alom lof. 

Foto: Caroline Hagdorn

Tweets @watnou60

RT @liefdevoorzorg: Hugo Borst heeft gelijk: veranderingen in de zorg moeten sneller! Zijn jullie het daarmee eens? 😊https://t.co/XkIOc7exK9
dec 03replyretweet
Kijk op https://t.co/DOdCjEGBI5 en maak kans op het boek Inktspot https://t.co/S0I3dq8e2V
dec 03replyretweet