FacebookTwitter

Joke (68) is vrijwilligster bij AutoMaatje van de ANWB

Joke van Aarst-Volkers (68): “ Sinds mijn vijftigste rij ik pas auto. Daar geniet ik echt van en omdat ik er zoveel plezier mee heb ben ik anderhalf jaar geleden gestart als vrijwilligster bij ‘AutoMaatje’. De ANWB begon daarmee een proef in Woerden, maar het is nu in veel meer plaatsen. Het is een vervoersservice waarbij wij als vrijwilligers met onze eigen auto minder mobiele mensen heen en weer brengen als ze ergens naar toe willen. Elke woensdag rijd ik een mevrouw naar de dagopvang en op donderdag een andere mevrouw naar de fysiotherapie. Onderweg klets je wat natuurlijk en zo blijf ik zelf ook met mensen in contact. Zo na je vijftigste, als de verzorging van de kinderen achter de rug is, heb je weinig te doen. Ik ben echt gaan zoeken om weer actief bezig te zijn. Die twee ritten per week vullen dat natuurlijk niet op. Maar ik doe meer vrijwilligerswerk. Bij de scouting ben ik vertrouwenspersoon. Bij de plaatselijke afdeling van de natuurvereniging IVN zet ik het blaadje in elkaar. Voor de jaarlijkse Jantje Beton-actie ben ik in Woerden de coördinator. En elke week is er heerlijke ontspanning met de volksdansgroep Machar, waarvan ik secretaris ben.”

Joke is een van de 80 vrijwilligers die vorig jaar voor 400 minder mobiele mensen ruim 4.000 ritten verzorgden. Voor honderdduizenden mensen is even boodschappen doen, naar de huisarts of de kapper gaan niet vanzelfsprekend. Na de proefprojecten in Woerden en Barneveld is er vorig jaar ook gestart in Abcoude, Mijdrecht, Wilnis en Vinkeveen. Dit jaar wordt gewerkt aan landelijke verspreiding. Er komen nog zeker 16 gemeentes bij. Bij AutoMaatje werkt de ANWB samen met plaatselijke welzijnsinstellingen en vrijwilligers. Wil je als vrijwilliger meedoen aan AutoMaatje? Alle informatie staat op hier.

Schrijf reactie (0 Reacties)

Met repareren maak ik mensen blij.

Nico Kabel (64 jaar uit Limmen): “ Mijn ervaring als ICT-er wil ik delen, zodat die ook niet verloren gaat. Puur als vrijwilliger. Eens in de maand ben ik daarom actief bij het Repair Café Alkmaar-de Hoef, nadat ik bij een reorganisatie ben ontslagen. 

Ik ben ooit begonnen met het repareren van computerhardware, maar in de loop van de tijd naar de “softwarekant” geschoven. Toen ze bij het Repair Cafe Alkmaar-de Hoef juist daarvoor iemand zochten ben ik erin gestapt. Iedere laatste zaterdagmiddag van de maand kunnen bezoekers hun defecte apparaten ter reparatie aanbieden. Het kan op zo’n zaterdagmiddag gezellig druk zijn. Computers,laptops, maar ook een schemerlamp, een naaimachine, kortom allerlei electrische apparaten krijgen een nieuwe kans, als dat mogelijk is. Ook is er een fietsenmaker en worden er kleren hersteld.

Vaak is na een kleine ingreep de computer of de laptop weer prima te gebruiken.

Met andere woorden, het apparaat krijgt weer een tweede leven en dat is goed voor het millieu. Via het Internet is vaak de klacht en oplossing te vinden. Dat is het mooie, ik leer er ook nog van. Ik ontmoet mensen en maak die mensen blij als de reparatie is geslaagd. Dit geeft mijzelf ook een goed gevoel. In de toekomst ga ik dan ook meer doen als “technisch vrijwilliger”, zo omschrijf ik het maar.

Schrijf reactie (0 Reacties)

AAD BENTVELZEN (60) VOLGT CURSUSSEN YOGA-LERAAR EN SPEERWERPTRAINER


Aad Bentvelzen (60): “Een burn-out heeft me drie jaar geleden omgeturnd. ik sta veel meer ontspannen in het leven. Nou en?, denk ik soms. Door een reorganisatie van een half jaar geleden moest ik na 36 jaar bij de bank op de reservebank. Ik ben elke dag op zoek naar nieuwe inspiratie, of in de sport of in de natuur of in de liefde. Ik doe vier maal per week heel intensief aan yoga. Daar word je licht van. Het is helemaal geen zen, het is een workout, waarvan je de hele dag profijt hebt. Ik volg daarom een opleiding tot yoga-leraar. Vroeger had ik sportleraar willen worden, maar omdat ik geen handstand kon doen werd ik op die school afgewezen. Sinds twee jaar geef ik drie avonden in de week hardlooptraining aan junioren. Voor hen volg ik nu ook een opleiding als trainer speerwerpen. Als je met 40 kinderen werkt voel je je jong. En dan fiets ik elke week als amateurwielrenner ook nog de nodige kilometers. Kortom, mijn leven is vol. Ik maak elke dag een plan en heb ik geen enkel gevoel dat ik 60 ben.”

 

Schrijf reactie (1 Reacties)

Henk Vink (63) vervult moeilijke wensen

Henk Vink (63) was onlangs betrokken bij de organisatie van een dag shoppen met vriendinnen voor een zeventienjarig meisje dat aan taaislijmziekte lijdt en nog slechts 50 procent zuurstof heeft. De vader van het meisje had de wens voor dit uitstapje in Utrecht , inclusief high tea en na afloop een etentje, ingediend bij de Stichting ‘oppepper4all’, waarvan Henk in Drenthe de coördinator is.

'Niemand zeurde meer aan mijn hoofd'

“Met dit vrijwilligerswerk ben ik nu weer zinnig bezig en heb ik de angst niet meer in het bekende gat te vallen”, vertelt Henk: “ Omdat ik dacht dat het wel eens tijd werd om mezelf te gaan vermaken koos ik bij een reorganisatie voor vervroegde uittreden. Ik was jarenlang teammanager bij de GGZ. Eerst hielp ik tijdens de feestdagen mee bij een pop-up winkel in Assen met workshops en standjes, maar daarna merkte ik dat ik ontzettend moest omschakelen. Ik miste de collega’s. Niemand zeurde ’s morgens meer aan m’n hoofd. Ik had het gevoel uitgerangeerd te zijn. Daar had ik last van. Op de Vrijwilligers Vacaturebank zag ik dat er in Drenthe een coördinator werd gevraagd  door ‘oppepper4all’. Die stichting probeert ultieme wensen van chronisch zieke mensen waar te maken. Ik voelde me meteen betrokken. We werken met een klein team van vrijwilligers aan zulke vragen. Makkelijk is het niet en het vraagt veel tijd. Omdat ik ook nog in een oratoriumkoor zing en cabaretliedjes schrijf kom ik aan de klussen thuis nauwelijks toe. Van dat gevreesde gat heb ik geen last meer.”

Schrijf reactie (1 Reacties)

Kees Hazelhoff: Cursus hielp om uit zwart gat te komen

Kees Hazelhoff (66) draait er niet om heen; “Ik ben na mijn pensionnering in het bekende zwarte gat terecht gekomen. Toch wel. Dat was heftig. Ik heb lopen piekeren om een manier te vinden om daar uit te komen. Daarom ben ik een cursus mindfulness gaan volgen. Nu heb ik alles alweer wat beter op de rit.”

dag en nacht doorwerken, zoals ik gewoon was

Niet dat Kees als pensionado stil zat: ”Zeker niet. Ik heb eerst zelfs een bedrijfje opgezet. Ik bleef in het ritme, dus dag en nacht doorwerken, zoals ik gewoon was. Ik had onvoorstelbaar veel contacten, was altijd en overal in mijn netwerk in beeld. Na 42 jaar werken bij de politie kwam ik niet los van de gedachte erbij te moeten horen. Daar stak ik al mijn energie in. Achteraf teveel energie, ik kwam niet tot rust. Totdat ik me afvroeg of dat het was wat ik de volgende 20 jaar nog wilde doen. Conclusie: het was mooi geweest. Tijd voor nieuwe dingen. Nog steeds ben ik met van alles bezig, maar niet meer met zaken die iets met vroeger te maken hebben. Ik ben bijvoorbeeld voorzitter van de Familiestichting Haselhoff. Zit in een bestuur. Ik golf. We reizen veel met een camper.”

Nieuwe levensstijl

Acht weken lang heeft hij zes keer per week de oefeningen gedaan die hem online door de cursuscoach werden aangedragen. Kees: ”Het ging mij om een nieuwe levenstijl. Dat programma heb ik nu af, maar ik blijf oefenen. Het moet allemaal een onderdeel van jezelf worden. Het is een andere manier van omgaan met jezelf, met je gevoelens, met je leven.”  

Etadoro-cursussen

Mindfulness Is een cursus uit het programma van Etadoro. Daarin zitten ook cursussen op het gebied van geschiedenis, lifestyle, vrije tijd en financiën. De cursussen zijn in eigen tijd en in eigen tempo op de computer te volgen en zijn eenvoudig van opzet. Een cursus bestaat gemiddeld uit 7 lessen, die elk ongeveer 2 tot 4 uur tijd kosten. Een les bestaat uit theorie en opdrachten om actief met de lesstof aan de slag te gaan. Elke les wordt ingeleid met een video van de trainer en eindigt met een quiz waarmee de nieuwe kennis kan worden getest. Voor informatie: www.etadoro.nl

Schrijf reactie (1 Reacties)

Chris Kranenberg: 'Pensioen? Ik moet er niet aan denken!'

Pensioen? Ik moet er nog niet aan denken!” Chris Kranenberg is 69 en staat nog steeds achter de kassa bij een tankstation van Shell in Capelle aan den IJssel: “Ik ga na al die jaren nog steeds elke dag met plezier naar m’n werk. Met mensen werken is toch het leukste wat er is! De afwisseling, de gesprekken, de uiteenlopende karakters die je tegenkomt. Het is net als vrijdagavond op het terras zitten en mensen kijken. Heerlijk vind ik dat. En als je al zo lang ergens werkt als ik, word je werk toch een soort stamkroeg, compleet met stamgasten. Ik ken er zoveel mensen en de mensen kennen mij. Dat maakt het zo leuk.”

Ik pik nog steeds iets op van trainingen

“Natuurlijk is er door de jaren heen veel veranderd. Alles om ons heen gaat veel sneller. Daardoor heeft iedereen minder tijd, ook voor elkaar. Vooral in tankstations langs de snelweg merk je dat. Maar bij ons valt dat gejaag gelukkig nog wel mee. Wel is alles nu veel beter geregeld dan vroeger. Bij Shell krijgen we bijvoorbeeld trainingen om je klanten nog beter te kunnen bedienen. Dat had je in mijn begintijd helemaal niet. Zelfs op mijn leeftijd pik ik daar nog steeds iets van op. Als ik zelf ergens als klant kom, vind ik het ook vreselijk als het personeel geen aandacht voor me heeft. Ik probeer daarom altijd zo vriendelijk en gastvrij mogelijk te zijn. Mensen komen toch terug als ze vinden dat ze ergens goed en met een glimlach geholpen worden. Het leukste is, als je iemand die in eerste instantie niet helemaal tevreden was, toch met een goed gevoel de deur kan laten uitlopen.” 

Schrijf reactie (1 Reacties)

Gelukte switch: Marjan Cornelis werd bewindvoerder

Marjan Cornelis (60): “Het was even schrikken. Midden in de crisis stond ik vier jaar geleden plotseling op straat. De vestiging van de blindenbibliotheek waar ik werkte werd gesloten. Ik was er 34 jaar in diverse functies actief geweest. De vooruitzichten waren niet gunstig. Omdat ik daardoor gedwongen een heel andere richting ben op gegaan, zie ik het ontslag nu als een geluk bij een ongeluk. Sinds een half jaar ben ik zelfstandig bewindvoerder. Ik regel de financiële zaken van mensen die daarin om een of andere reden niet bekwaam zijn. 

Aan de slag als bewindvoerder

Bijna drie jaar ben ik officieel werkloos geweest, maar zo beschouwde ik het niet. Het eerste jaar zag ik eerst als een soort sabbatical, want ik had er alle vertrouwen in weer ergens aan de slag te kunnen komen. Maar bij alle sollicitaties had ik de bekende ervaring: te oud, te duur en niet de juiste ervaring. Als invalskracht heb ik korte tijd bij een callcentre gewerkt. Ik besloot iets te zoeken wat ik met hart en ziel kon doen. In mijn werk wil ik zinvol bezig zijn. Toevallig zag ik op LinkedIn dat er in Utrecht bij een bewindvoerderskantoor  een stagiaire werd gevraagd. Daar bleek mijn leeftijd geen rol te spelen en omdat ik ooit een rechtenstudie heb gedaan kon ik er aan de slag.

Zwakkeren moeten hulp krijgen

Ik deed al vrijwilligerswerk bij de Regenboog als coach bij mensen die hun boekhouding niet in orde hebben. Na een paar speciale cursussen ben ik vorig jaar door de rechtbank bevoegd verklaard als bewindvoerder. In no time had ik een serie klanten want er is in de nasleep van de crisis veel behoefte aan deze dienstverlening. Omdat in financiële geschillen de partijen meestal niet gelijkwaardig zijn, is het echt van belang zwakkeren in de samenleving iets te bieden dat ze zelf niet kunnen. Zelf ben ik er door mijn hart te volgen in geslaagd om kost wat kost te voorkomen dat ik in de bijstand kwam.” 

Hooge Veste Amsterdam: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Schrijf reactie (1 Reacties)

Hein Meurs (65) combineert 2 passies

Hein Meurs (65) heeft altijd in de geestelijke gezondheidszorg gewerkt totdat hij vijf jaar geleden met vervroegd pensioen ging. Nu redigeert hij al een jaar of zes blogs die jonge redacteuren en hijzelf schrijven op het weblog ‘Voetblah’ en is hij een van de eindredacteuren bij het vorig jaar gelanceerde tijdschrift ‘Staantribune’. Zo is hij elke dag druk met een combinatie van zijn twee grote passies.

Hein Meurs: “Ik ben een groot voetballiefhebber, heb vroeger fanatiek, maar niet hoog gespeeld, én ik ben altijd met tekst bezig geweest. Ik heb zelf altijd columns geschreven en bij werkrapportages zat ik met het rode potlood klaar om de fouten eruit te halen. Mijn oudste zoon is een van de initiatiefnemers van ‘Voetblah’. Die vroeg mij om de blogs van de inmiddels 15 schrijvers kritisch te bekijken. Overigens gaan die zelden over het spelletje zelf. Dat geldt zeker voor ‘Staantribune’. Daar is de voetbalcultuur het centrale thema. De dagelijkse Voetblah-blogs gaan over actuele situaties in de voetbalwereld: opiniërend, observerend of knipogend.”

Naast de inhoud zijn spelfouten, de spaties, de dubbele punten, de komma’s, kortom de taaltechnische kanten van het schrijven, de meest tijdrovende zorg van de eindredacteur. Hein: “Hoe de taal ook moderniseert, de final check blijft van alle tijden. Daarnaast had ik zelf vijftien jaar geleden niet gedacht dat ik zo enthousiast over de snelle wereld van het internet kon worden. Ik ging er altijd prat op dat ik nog een van de weinigen was met een schrijfblok en een pen. Het gekke is dat ik nu moet oppassen dat ik niet te lang achter mijn laptop blijf zitten. Dat is een valkuil, waar mijn vrouw me voor waarschuwt. Ik moet ook af en toe bewegen. Dat is niet mijn sterkste kant, want je bent zowel je eigen werkgever als je eigen werknemer. Belangrijk vind ik ook de contacten die het me allemaal oplevert. Mijn netwerk over het hele land is groot geworden. Ik heb veel jonge mensen leren kennen. Die contacten zijn natuurlijk vooral digitaal, hoewel ik er ook regelmatig een aantal zie op door ons of anderen georganiseerde evenementen. Als lid van die groepen blijf ik jong en actief, ook al is dat veelal zittend.”

 

 

 

Schrijf reactie (4 Reacties)

Zo leuk, we geven gebouwen een tweede leven

 

 

 

 

 

 

 

Van leraar tot timmerman

'Ik wilde altijd al timmerman worden', zegt Gé Sombroek (63). Vlak voordat hij zijn opleiding tot leraar kon afronden besloot hij samen met zijn vriend Gerrit van Assema een bouwbedrijf te beginnen. Nog altijd werken de twee samen. Met hun bedrijf Somass hebben ze de traditionele Zaanse houtbouw weer op de kaart gezet. 'We worden de Zaanse goeroes genoemd', vertelt Sombroek. 'We hanteren dezelfde bouwstijl als 300 jaar geleden. In het verleden hebben we de gemeente Zaanstad moeten overtuigen om de eigen Zaanse identiteit te behouden. Nu zijn ze er blij mee en verwijzen ze naar ons als iemand iets wil weten over Zaanse houtbouw'. 'Het mooie van ons vak is dat je iets maakt dat er staat. Iets dat anderen enthousiast maakt en inspireert om ook tradities in ere te houden. We hebben wel iets bereikt in de streek. Dat geeft een prettig gevoel.'

Uit boeken en in de praktijk geleerd

'We begonnen ons bouwbedrijf met het idee: alles wat op werk lijkt gaan we doen', vertelt Sombroek. Twee jaar later kregen de twee de kans zich te specialiseren. 'We wisten niets van Zaanse houtbouw. We zijn naar boekenwinkels gegaan en hebben alles gekocht wat erover te vinden was. Uit die boeken hebben we onze eerste restauratie gedaan. Daarna ging het snel. In de Zaanstreek stonden behoorlijk wat traditionele panden te verpauperen. We zagen een gat in de markt. Het was direct leuk werk om te doen. Het opknappen van monumenten leverde veel publiciteit op. Er is zoveel over te vertellen.' Nog altijd is Sombroek vol van de traditionele stijl van bouwen uit de Zaanstreek. 'Het is al 300 jaar lang hetzelfde. Het is zo simpel, maar zo goed.'

Zaanse houtbouw

En dus besloten Sombroek en Assema om naast restauraties ook zelf panden te gaan bouwen, volledig in de Zaanse bouwstijl. 'We maken replica's die nauwelijks van de oude panden zijn te onderscheiden'', weet Sombroek. 'Precies zoals ze het vroeger deden, maar wel met het comfort van tegenwoordig. We gebruiken daarbij zoveel mogelijk traditionele bouwmaterialen, zoals oude dakpannen, oude binnen- en buitendeuren.' In totaal heeft Somass zo'n 60 tot 70 panden gerestaureerd en gebouwd in de Zaanse stijl, met name woonhuizen, pakhuizen en molens. 'Je geeft gebouwen een tweede leven. Soms zelfs een derde leven. De vraag neemt alleen maar toe. Wij vinden het heel leuk om te doen. Ik ben zelf 63, maar ik denk absoluut nog niet aan stoppen.'

Hoe verder? 

Ondernemen vind Sombroek nog altijd geweldig. 'Zo lang ik het leuk vind en me goed voel blijf ik het doen. Ik heb nog geen jaartal in gedachten om te stoppen.' Toch heeft hij met zijn compagnon al wel zekerheid ingebouwd voor later. 'We zijn bezig om mensen op te leiden die het bedrijf binnen vijf jaar kunnen overnemen.'Zowel de kinderen van mijn compagnon als mijn eigen kinderen zijn actief in het bedrijf. Zij zouden best wel eens onze opvolgers kunnen worden, maar dat moeten ze zelf willen. Geen enkele druk van onze kant. Het zou wel mooi zijn als zij voort kunnen bouwen op wat wij hebben neergezet. Ik weet hoe moeilijk het is om een goed bedrijf met een goede reputatie te krijgen. Dat duurt ongelooflijk lang. Dit is dus wel een mooie kans. Ik hoop in ieder geval dat het bedrijf nog eeuwen bestaat.' 

Bron: dezaak.nl/Rafael Klees. foto's Mike Bink (homepage) e.a.  meer info: www.somass.nl

Schrijf reactie (1 Reacties)

Beauty is ageless!

Met alle modellenwedstrijden op TV zou je bijna denken dat dit beroep alleen aan jong en superdun is voorbehouden. Niets is minder waar, inmiddels zien we steeds meer oudere modellen op de catwalks en in campagnes. Wel bijzonder is het als zo'n model pas op later leeftijd wordt ontdekt, en dat is precies wat de Engelse Nicola Griffin overkwam. 

Gescout vanwege mijn grijze haar

'Ik ben pas anderhalf jaar geleden met modellenwerk begonnen. Ik werd op straat gescout voor White Hot Hair Company. Mijn kinderen waren net uit huis en ik was op zoek naar een nieuw bestaan. En plotseling ontwikkelde zich deze modellencarriere, het bleek het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven.   

Mijn grijze haar is lang en dik en met mijn 1,79 voel ik me best bijzonder in de modellenwereld. Oudere modellen hebben hard moeten knokken om een plek in de modewereld te veroveren maar nu vertegenwoordigen we vrouwen van 50, 60, 70 en ouder. De aandacht van de pers die ik kreeg is een enorme steun geweest in het verspreiden van de boodschap dat oudere vrouwen die hun haar niet verven en ook geen maar 38 hebben aantrekkelijk, slim en op een interessante manier stijlvol zijn'.

Bron: Anna Scholtz Plus Size Clothing

 

Schrijf reactie (1 Reacties)

Mister Dorpsplein

Jan van den Akker (55) staat achter veel initiatieven in de wijk Hoevebraak in de gemeente Schijndel. Hij komt uit de zorg en kent de zwakke plekken in de samenleving. Jan is daarnaast de man achter de grote landelijke projecten ‘lekkerthuisblijvenwonen.nl’ en de ‘thuiswooncoach. Een van zijn plaatselijke initiatieven is de site Schijndelontmoet.nl . Jan:” Dat is een digitaal dorpsplein. Je kunt er in contact komen met mensen, verenigingen, stichtingen en bedrijven in de omgeving. Ook is er ruimte voor “elkaar helpen”, bestellingen of berichten plaatsen en reageren op anderen. Ik werk ook aan een eigen ‘buurtcloud’, dat wordt een buurt inkoopcombinatie. Via een app kun je dan ‘hulp in huis’ zoeken en vinden. Een schoon huis willen zowel jong als oud. Ook met energie willen we iets slimsbedenken voor de buurt.”

De hele buurt aan de wandel

De mensen in de buurt zijn enthousiast betrokken. Jan:” Ons hele dorp hebben we bijvoorbeeld aan het wandelen gekregen. Een competitie met een stappenteller om de pols. Ouderen krijgen natuurlijk een beetje speling bij de telling. Ja, het hele dorp, prachtig toch!”

 

Schrijf reactie (1 Reacties)

Ik ben ingeburgerd door te koken

Ingrid Slierings (59) vertrok enkele jaren geleden vanwege haar nieuwe relatie vanuit de Randstad naar een dorpje in het uiterste Noorden. Van Hoofddorp naar Adorp, niet groter dan 750 inwoners. Haar ervaring als zowel Pilatus-trainster als docente van kookworkshops nam ze mee: “Ik kwam in een totaal andere wereld. Het was wennen. Natuurlijk probeer je dan weer op dezelfde manier aan de slag te komen, maar dat lukte niet echt. Ja, ik geef nu ook Pilatustrainingen, twee keer in het dorp en een keer in Groningen. Maar die andere passie, koken, heeft een heel onverwachte wending gekregen. Het toeval wilde dat de keuken in het Dorpshuis werd verbouwd. Daar ben ik toen de “Dorpstafel’ begonnen. Elke vrijdagavond kook ik er met enkele vrijwilligers voor  de dorpsbewoners. Geen kaart, maar menu van de kok. Gemiddeld komen er zo’n dertig mensen eten, soms met gasten uit de streek en zelfs uit Groningen. Zo ben ik ingeburgerd. Nu doe ik ook de catering voor de feestjes en partijen in het dorp en eens in de maand verzorg ik de hapjes voor de Culturele Commissie bij de opening van de expositie in de kerk. Het is genieten zo bezig te zijn.” 

Schrijf reactie (1 Reacties)

Ik weet hoe eenzaam je kunt zijn

Hetty Hengeveld (62) : “Ik ben al zes jaar een ‘maatje’ bij de Vriendendiensten, waar mensen worden geholpen die vanuit de psychiatrie weer in de wereld staan. Dat valt niet mee, weet ik uit mijn eigen ervaring. Ze hebben wel steun van professionals, maar gezelligheid bieden die niet. Het is een enorme en langzame stap om weer terug te komen naar een wereld die er daarvoor ook voor hen  was.

Eens in de veertien dagen ben ik nu bij een actieve tachtigjarige vrouw. We gaan naar een museum, we spelen backgammon of we schilderen. Binnenkort krijg ik er een nieuwe cliënt bij.

Door het psychiatrische verleden van mijn moeder en mijzelf, 20 jaar terug, weet ik hoe eenzaam cliënten kunnen zijn en vooral hoe weinig ze door familieleden worden opgevangen. Het is een wereld die ik ken. Omdat het bij mij wel goed is gegaan, heb ik nu als maatje het gevoel iets recht te kunnen zetten, iets terug te geven. Het is dan fantastisch om mee te maken dat veel cliënten door ons werk over die eerste zo moeilijke drempels komen. Dat ze weer van alles met je willen ondernemen en over zichzelf willen gaan praten. Of gewoon samen een spelletje willen spelen.

Vanuit het onderwijs voor slechthorenden, waar ik 18 jaar als assistent heb gewerkt, ben ik overal een beetje ingerold. Op die school vulde ik het onderwijs aan met muziek en handenarbeid. Nu geef ik eens in de week muziek aan geestelijk gehandicapten en help ik binnenkort mee aan hun levensboeken. Bij vrijwilligerswerk is het altijd spannend hoe je het aanpakt.”

De Vriendendiensten is onderdeel van De Regenboog Groep. Voor informatie over vrijwilligerswerk: www.regenboog.org

Schrijf reactie (3 Reacties)

Die winkel voelt als een nieuw begin

Hugo Kosters (64) : 'Niet alles staat nog vast wat ik na mijn officiële pensioen ga doen, maar zeker is dat ik voor eenvijfde deel bij een winkel in Den Haag wordt betrokken. Na 37 jaar als stylist in loondienst te hebben gewerkt is dat spannend. De zaak heet nu nog antiekwinkel 'Denneweg33’, na de verhuizing heten we op de Frederikstraat ‘Hart en anders'. En ik ben die ‘anders’.

Ik breng van alles in, oud, nieuw, ook textiel, dus het wordt ook de verkoop van mijn eigen smaak. Ik verzamel al mijn hele leven en mijn huis is al jaren een pakhuis. Alles wat origineel is vind ik interessant. Ik heb spullen van heinde en ver meegenomen. Of ik heb het op straat gevonden of bij de kringloop, Mijn moeder combineerde thuis antiek met echt design. Ik heb dus echte stukken uit collecties van de zestiger jaren. Maar ook Ikea of Rietveld en Starck. Het is eigenlijk krankjorum. Ik ben in de aanloop naar mijn officiële pensioen vrijgesteld van werk en heb dus even tijd om alles voor te bereiden. Ik ga straks natuurlijk ook als freelancer schrijven en zelf fotograferen, maar die winkel voelt echt aan als een nieuw begin.

Ook op een ander front is er een nieuwe start, want mijn vriend en ik gaan na vijf jaar samenwonen. Het is dus maar goed dat mijn huis wat leger wordt. Vooral belangrijk is dat ik bezig blijf, mijn koppie staat nooit stil en er komen altijd creatieve ideeën. Ik ben gedreven en blijf werken tot ik omval.'  

Portretfoto Hugo: Dennis Brandsma

 

Schrijf reactie (2 Reacties)

Vertel je verhaal met dans

Recent is in Amsterdam een uniek project 'Still Moving' gestart voor buurtbewoners om elkaar beter te leren kennen. In verschillende delen van de stad worden mensen uit de buurt gezocht die iets te vertellen hebben en die hun eigen verhalen ook willen delen. Die persoonlijke verhalen worden tenslotte verwerkt in een danstheatervoorstelling voor de buurt, waarin vertellers zelf meedoen. Dansen is namelijk de andere doelstelling van het project ‘Still Moving’. Het is special gericht op mensen van rond de zestig die willen bewegen.

Floortjer Rous, choreograaf en de bedenker van het project, legt uit: “Via dans wil ik de buurtbewoners met elkaar in verbinding brengen. Samen met hen ga ik op zoek naar mogelijkheden om hun mooie, ontroerende of grappige verhalen te vertalen naar beweging en spel. Door een voorstelling te maken met de buurt, over de buurt en voor de buurt, wil ik zowel deelnemers als publiek raken op fysiek, sociaal en emotioneel vlak. Deelnemers leren elkaar op een andere manier kennen en maken kennis met ieders verhaal. Daardoor wordt de buurt hechter”.

Over het dansen zegt zij: “Het is meer dan enkel bewegen op muziek, meer dan passen en techniek. Dansen is een verhaal vertellen en vanuit dit idee kan iedereen dansen. In de repetities gaan we aan de slag met diverse bewegingsstijlen, dans- en spelimprovisatie, beginnend vanuit eigen mogelijkheden en kwaliteiten. Deze persoonlijke werkwijze geeft iedereen de kans om mee te doen. Met of zonder ervaring, met of zonder rollator, met of zonder fysieke beperking, iedereen is welkom! Het gaat mij er vooral om mensen trots te maken op zichzelf en hun eigen kunnen. Het gevoel hebben dat je iets kan, waarvan je in eerste instantie niet gedacht had het te kunnen, geeft zelfvertrouwen en energie”.

Meer info vind je hier.  Voor landelijke activiteiten voor ouderen en cultuur kijk op www.langlevekunst.nl

Schrijf reactie (1 Reacties)

De rode draad? In beweging blijven!

Nikki Kluyskens (60): “Ik geloof erin als ze zeggen dat tussen 60 en 70 de gouden jaren zijn. Bij mij zijn ze begonnen en dat merk ik. Ik kan nu zelf bepalen wat ik wel of niet leuk vind om te doen. Ik word minder geleefd en kan me beter focussen op dat wat ik echt belangrijk vind. Zo geef ik op woensdagvond Biodanza-les. Bij Biodanza kom je in contact met anderen én met jezelf. Ik ga me nu specialiseren op Biodanza voor ouderen. Voor ouderen is muziek, bewegen en contact belangrijk. Als we dansen gaan we weer volop leven, De rode lijn in alles wat ik doe is mezelf en mensen in beweging te krijgen. Dat geldt ook voor het initiatief van Art-of-Biking, de fietstochten die we in Amsterdam organiseren langs ateliers van kunstenaars, Van mijn vak uit geef ik communicatietrainingen en ben ik rollenspelacteur. Ook dan draait het in bedrijven en organisaties om beter leren omgaan met mensen. In de schoolvakanties leer ik dan weer ouders en hun kinderen circuskunstjes. Dan hebben ze als acrobaten puur plezier en lol. Als je elkaar zo kunt vertrouwen dat je op de schouders van je ouder durft te staan, is dat fantastisch. Druk? Ik bridge en pas ook nog op mijn kleinkind.” 

Schrijf reactie (1 Reacties)

Als ik niet oppas ben ik 7 dagen per week aan het werk

Auke Oosten (61): “Als ik niet oppas ben ik zeven dagen per week geboekt en dan blijft mijn Harley Davidson weer te lang stilstaan, zo druk heb ik het. Sinds deze zomer ben ik gepensioneerd als inspecteur bij de politie. Ik was er vaktechnisch specialist gevaarlijke stoffen. Al voordat ik met pensioen ging heb ik het zo geregeld dat ik nu mijn eigen onderneming heb waarmee ik over deze ingewikkelde materie van veiligheid lezingen en cursussen geef. Denk aan verkeersscholen en aan vrachtwagenchauffeurs die met bepaalde ladingen te maken hebben. Bovendien  ben ik auteur van een boek over deze zaken en dat moet ook actueel worden bijgehouden. Dus ik blijf tussen de mensen. Ik zou er niet aan moeten denken om alleen het opdrachtbriefje van mijn vrouw  te moeten uitvoeren.

En als ik een te drukke stressdag achter de rug heb is er mijn modelspoorweg. Bijna 400 meter rails met 40 treinen op de bovenverdieping van een kantoorpand van mijn vriend. Pure ontspanning is dat, al vanaf mijn vijfde!”

Schrijf reactie (2 Reacties)

Druk op zoek naar een gevelsteen met varken

René Roessingh (65): “ Het is een cliché, maar ik ben drukker dan ooit. Het is begonnen toen ik bij een tripje van een oud-collega en zijn vrienden op Wieringen een beetje als gids diende. Wat ik toen over het boerenleven hoorde in het Eilandmuseum Jan Lont vond ik zo boeiend dat ik mij daar meteen als vrijwilliger heb gemeld. Dat doe ik nu zo’n twee keer per maand. Vanuit het museum ben ik weer in aanraking gekomen met een stichting die hier op Wieringen een oude Romaanse kapel die aan een pelgrimsroute ligt, wil herbouwen. Deze ‘Heidense kapel’ zou rond 600 na Chr. zijn gesticht. Ik ben 40 jaar als ontwerper/vormgever bezig geweest met stedenbouwkundige projecten en altijd al heb ik een sterke interesse gehad in historie. Die kapel ls rond 1880 gesloopt. Er zijn allerlei verhalen en legendes aan gekoppeld. Zelf ben ik nu druk op zoek naar een gevelsteen met een varken, het huisdier van een Germaanse godin, die boven het ‘Noormannenpoortje’ was ingemetseld. Dat lage poortje was overigens bedoeld om de Noormannen te dwingen voor het altaar te buigen. De schrijver Frederik van Eeden zou die steen in 1878 hebben meegenomen, maar hij is sinds 1921 zoek na een expositie in het bisschoppelijk museum. Aan de kapel besteed ik dus echt heel veel tijd. We werken met allemaal vrijwilligers. Ik leer er constant heel veel mensen door kennen. De oude Wieringers met hun verhalen blijven me boeien.”   

Op de foto is de kapel ingetekend zoals hij ooit was.

Schrijf reactie (2 Reacties)

Kunst en vrouwenrechten houden me bezig

Iesje Vermeulen (72) : 'Ik heb altijd erg gehouden van beeldende kunst én ik voel me betrokken bij vrouwen en hun gelijke rechten. Dat zijn de twee hobby’s, zo noem ik ze maar, die mijn sociale leven na mijn  pensionering hebben bepaald. Daar wil ik altijd wel een rol in spelen en daarvoor weten ze me ook te vinden. Op dit moment werk ik met  een commissie van het Prins Clausfonds aan de samenstelling van exclusieve fotomappen met werk van acht fotografen uit landen waar de democratie onderdrukt wordt. Met hun kunst benadrukken zij dat het anders moet met de mensenrechten. Deze fotomap worden in september  gelanceerd  tijdens de tentoonstelling ‘Unseen’ in de Westergasfabriek. We willen 75 mappen verkopen. Vorig jaar hebben we met de ‘Vrienden van het Frans Halsmuseum” een dergelijke mappenverkoop gehouden met foto’s van 10 kunstfotografen, onder wie Rineke Dijkstra en Koos Breukel, en we hebben toen 50.000 Euro opgehaald. In Haarlem kennen ze me ook van verschillende vrouwenprojecten, o.a. Weerbare Haarlemse Vrouwen. Nog steeds ben ik voorzitter van de ‘Stichting Haarlemse Hofjes” waar we nu met de politiek rond verhuurderscontracten te maken krijgen. We moeten de mouwen opstropen. Ja, ik ben wel bezig. En ik geniet ook zeker als oma. Ga bijvoorbeeld altijd naar de wedstrijden van mijn kleinzoon, die in het nationale jeugdhockeyteam speelt. Ach, leeftijd, wat zegt ‘t?'

Schrijf reactie (1 Reacties)

'Ik spreek namens familie tijdens de uitvaart'

Cees Baan (60 jaar): “Een aantal jaren geleden ben ik vanuit mijn contacten in mijn kerk mee begonnen om tijdens uitvaartplechtigheden namens de familie een herdenkingswoord te spreken. Veel mensen hebben in hun emotie veel moeite om iets op papier te zetten en dat ook nog uit te spreken. Dan word ik gevraagd om het te doen. Eerst interview ik de familieleden over hun ervaringen met de overledene en na twee dagen leg ik hen de tekst voor. Dat levert vaak heel mooie en ook wel leuke anekdotes op. Ik besef goed dat ik dit kan omdat ik in mijn eigen leven een paar keer erg ziek ben geweest. Je moet je kunnen inleven. Na mijn laatste ziekbed was dit het eerste wat ik weer oppakte om te doen, ook voor mezelf. Als zelfstandige tekstschrijver leid je in feite een eenzaam bestaan en ik wil juist contact met mensen. Daarom ben ik dit gaan doen. Het feit dat ik daarbij  ook iets voor nabestaanden kan betekenen maakt het extra waardevol. Meer informatie: ceesbaan.nl

Schrijf reactie (1 Reacties)

Bernadet Schouten (65) geeft gepassioneerd dansles

Ze zou tot haar 67e doorgaan, maar vanwege een bezuinigingsgronde moest Bernadet Schouten (65) onverwacht toch met pensioen als Hoofd van de afdeling Dans van Kumulus, centrum voor amateurkunstbeoefening in Maastricht en omstreken. “Maar ik wilde niet stil zitten, gepassioneerd als ik ben van dans en cultureel maatschappelijke projecten. Je vak laat je niet los als je het leuk hebt. Je kunt het niet missen.” Ze had in het verleden eerder een grote balletschool met wel 500 leerlingen. Na haar pensioen startte ze kleiner met ‘Jardin de la Danse’ en wel met speciale klassen ballet en dans voor ouderen: ”Het leuke van ouder worden is dat je les kunt blijven geven, maar ook dat sommige leerlingen die als student bij je zijn begonnen, met je mee blijven groeien. Het dansen gaat bij 50-ers en 60-ers natuurlijk wel anders, vooral ook als mensen nog nooit hebben gedanst. Ik gebruik die lessen meer voor het fysieke welzijn. Met begeleiding van klassieke muziek ligt de nadruk op wat goed is voor het lichaam, voor de gewrichten, voor het bewegingsapparaat. Ik maak de mensen bewust van hun lichaam. Kunst is geen vetpot, maar ik heb wel een inspirerend, prettig leven.”

 

Schrijf reactie (3 Reacties)

De oogst moet optimaal zijn

Marleen Andriessen (73 jaar): “Voor het achtste jaar werk ik nu als vrijwilliger in de wijngaard De Amsteltuin. Elk weekend, maar soms ook 3 dagen in de week, overigens samen met mijn partner. Het is noodzakelijk de planten te begeleiden, want de oogst moet optimaal zijn. Ik wil zelf ook buiten zijn,  in de natuur. In mijn betaalde banen ben ik jarenlang actief geweest als officemanager van kleinschalige  Amerikaanse bedrijven, vooral in de olie- en gasindustrie. Als ze naar Nederland kwamen werd ik gevraagd de boel op poten te zetten. Amerikanen vonden dat wij teveel vrije dagen hadden, dus voor een sociaal leven bleef niet veel tijd over.

Nu heb ik met heel veel mensen contact. De vrijwilligers trekken al jaren met elkaar op en helpen elkaar wanneer dat nodig is. Juist omdat iedereen het plezierig vindt om het werk te doen en om dat samen te doen. Het móet niet, je vindt het leuk. En soms is het gewoon lekker om te doen wat de baas zegt. Maar ik ben niet alleen actief in de wijngaard. Vogels zijn mijn hobby geworden. Ik zit in het bestuur van de Gierzwaluwbescherming Nederland. Ook geef ik, met anderen, cursussen en leidt excursies voor IVN, Instituut voor natuureducatie en duurzaamheid. Ik vind het belangrijk dingen door te geven, om mensen te leren rond te kijken. Vooral ook om iets te blijven doen.”

Schrijf reactie (1 Reacties)

Toneelgroep houdt mij scherp

Jan Bertrams (73 jaar) : ‘Eerst was ik docent Engels, later fulltime vertaler. Thuis zorgde ik toen voor de kinderen als mijn vrouw werkte. Dat waren mooie, maar zware jaren en aan mijn hobby, toneelspelen kwam ik nauwelijks toe. Ik greep de kans aan toen in 1998 de theatergroep Nocturne werd opgericht: toneel spelen voor en over ouderen en met hen over de sociale thema’s napraten. Naast het spelen zijn de menselijke contacten erg belangrijk voor mij. Je komt elkaar echt tegen tijdens de vele optredens en het reizen naar dorpjes achteraf.

Na 200 voorstellingen in 15 jaar doe ik het nog steeds met veel plezier. Ons drukke programma vraagt een professionele aanpak, veel overleg en duidelijke afspraken. Als voorzitter zo’n club runnen houdt je scherp en inspireert: alle leden brengen eigen skills mee of blijken nieuwe aan te kunnen leren. We worden allemaal wel ouder en een dagje Friesland is inderdaad pittig, maar een gastvrij onthaal en boeiende gesprekken na de voorstelling geven je veel energie en voldoening!

Onze nieuwe voorstelling Curiosa of Design gaat over ouderen die nieuw elan willen geven aan het leven na hun pensioen. Het verhaal is gebaseerd op de levensverhalen uit het Magazine Door! Drie vriendinnen starten een curiosazaak maar ze hebben hun huiswerk niet gedaan. Gedoe alom: met klanten, met instanties en met elkaar. Wat nu? Terug achter de geraniums, net nu het leven weer leuk wordt? Nee natuurlijk en dat geldt ook voor ons als groep.

Schrijf reactie (1 Reacties)

Ten strijde tegen de prunus!

Henk Griep ( 70 jaar): 'Ooit van de Amerikaanse prunus gehoord oftewel de Prunus Serotina? Nee ? Wel van de Bospest misschien? Ik in ieder geval tot voor vijf jaar geleden niet. Nu speur ik er naar in de Kennemer Duinen, gewapend met een spa om ze uit het zand te spitten. Want die prunus verwoest het duinlandschap. Ik behoor tot een groepje vrijwillige beschermers van de duinen, elke woensdag, weer of geen weer. Na mijn pensioen blijk ik dat dagje duinen zeer nodig te hebben. Oppassen op de kleinkinderen is ook leuk, maar als je je hele leven lang in grote hallen tussen drukpersen hebt gewerkt is zo’n dagje natuur echt genieten. Vooral ook vanwege de mensen. We komen overal vandaan, van banken, uit fabrieken, van de straat, van kantoren. Hoe dan ook, we hoeven ons niet meer waar te maken. Dat zorgt voor een levendige uitwisseling van ervaringen. We zoeken met dezelfde spa dezelfde prunus en ondertussen kletsen en lachen we heel wat af. En andere mensen kunnen zo tijdens mooie duinwandelingen van het fraaie landschap blijven genieten!'  Inlichtingen: PWN.nl/vrijwilligersOok Staatsbosheer en Natuurmonumenten zoeken vrijwilligers). Door Koos de Boer 19-12-2013

Schrijf reactie (2 Reacties)

Ik wilde meer actie

Erik van Erp (1943) zit een dag per week op de taxi: “Veel mensen vragen aan mij: ‘Waarom doe je dat?’. Want bij het woord ‘taxi’ wordt, althans in Amsterdam, altijd gedacht aan onbeschofte chauffeurs, die de weg niet kennen en die je een poot uitdraaien. Ik leg dan uit dat het bij mij om een luxe manier van taxi rijden gaat: de rit is al betaald, er staat geen bord met ‘taxi’ op de auto, maar wel een blauw nummerbord. Ik haal vooral Amerikaanse toeristen op en breng deze al dan niet na een toeristisch rondje naar Schiphol, een boot in de haven of naar een hotel in het centrum van Amsterdam. En ik vertel over de stad. Hoe beter ik dat doe hoe groter de fooi, en ik krijg 17 euro per uur, excl. btw.

Waarom?

Ik wil actief blijven in het leven, en ben dat ook al als freelance journalist en als bestuurder van een stichting. Maar dat vond ik niet genoeg, een beetje meer actie trok mij wel aan en de keuze viel op taxichauffeur. In mijn werkzame leven als interim manager heb ik een aantal jaren zelf een chauffeur gehad en zoiets zelf doen trok mij wel aan,  een dag in de week. In de winter van 2012 ben ik naar ‘school’ gegaan om mijn taxidiploma te halen en na het behalen ervan heb ik mij gemeld bij een grote Amsterdamse taxionderneming met 15 luxe auto’s. Aangenomen! Wel in een net pak met company das en gekamd haar. Ik geef elke week op welke dag ik graag wil rijden en een dag van te voren word ik gebeld. ‘Beginnen om half zeven.’ Morgen ga ik ook weer, en dan heb ik soms wel acht ritjes op een dag. Na afloop de auto voltanken, wassen en stofzuigen en de administratie inleveren. Dan kom ik moe en voldaan thuis. Soms met wel 60 euro fooi, ook leuk. Aan het einde van de maand krijg ik een email met het aantal gewerkte uren en verstuur ik mijn rekening. Gemiddeld 400 euro, excl. btw.

Schrijf reactie (1 Reacties)

'Een beetje peper kan geen kwaad'

Marion Frazer (69): “Ik ga een dag per week bij ouderen langs om hen de weg te wijzen in de wirwar van wetten en regels. Dat doe ik op parttime basis als preventief huisbezoeker in dienst van de  ouderenadviseur van de gemeente Huizen. Vroeger was ik medische secretaresse. Ik ben dus altijd bij mensen betrokken geweest. Nu ga ik vanuit de gemeente op huisbezoek bij mensen die 75 worden. Ik heb dan een enquêteformulier bij me, maar vooral de seniorengids. Nog belangrijker is het persoonlijke gesprek. Ze weten niet waar ze terecht kunnen voor steun of hulp. Of ze durven het niet. Ik probeer ze zover te krijgen dat ze er zelf achteraan gaan. Een beetje peper kan geen kwaad. Eigenlijk hadden de meeste mensen het zelf eerder moeten regelen. Als je actief mee wilt blijven doen moet je ook op tijd je financiën en eventuele hulp regelen. Maar veel zijn met ‘hoera’ in de VUT of met pensioen gegaan en hebben niet geleerd de vervolgstappen te nemen. In de stad is dat anders, maar in het dorp kom ik dat vaak tegen. Ik doe dit werk ook vanuit mijn eigen beleving, tegelijkertijd ook wel een beetje uit eigen belang. Toen ik moest stoppen met mijn baan kreeg ik het benauwd van de gedachte thuis te moeten gaan zitten.”

Schrijf reactie (1 Reacties)

'Muziek is mijn allergrootste liefde'

Robert Dijckmeester (60): 'Muziek is mijn allergrootste liefde'

'In het dagelijks leven werk in de stadsontwikkeling in Amsterdam. Dat is ongelofelijk dynamisch en boeiend, ik heb de leukste baan die ik me kan wensen. Maar muziek is mijn allergrootste liefde, ik speel al vanaf mijn 11e dwarsfluit. Later kwam daar saxofoon bij. Jarenlang speelde ik in een salsaband. We traden soms wel 3 keer per week op,  dat deed ik naast mijn gewone baan. Gelukkig kan ik heel goed 'vooruit' slapen, zo hield ik dat vol.

Vorig jaar zijn we gestart met het Wave Trio. Samen met zangeres Sheryl Goldberg en Erik Meijer op gitaar gaven we als gelegenheidstrio een kerstconcert. We hadden echter zoveel plezier in het samen spelen en de reacties waren zo positief dat we het dit jaar weer doen. Momenteel repeteren we elke woensdag met elkaar en speel ik thuis ook veel nummers. Dingen uitproberen, arrangementen uitzoeken, heerlijk! We spelen veel pop en jazz en natuurlijk ook kerstliedjes. Ik verheug me heel erg op 15 december, wat mij betreft sneeuw het dan.'

Schrijf reactie (1 Reacties)

Tweets @watnou60

RT @liefdevoorzorg: Hugo Borst heeft gelijk: veranderingen in de zorg moeten sneller! Zijn jullie het daarmee eens? 😊https://t.co/XkIOc7exK9
dec 03replyretweet
Kijk op https://t.co/DOdCjEGBI5 en maak kans op het boek Inktspot https://t.co/S0I3dq8e2V
dec 03replyretweet